Verder in het zelfde thema van het levensadvies, beschrijft Jeff Haden hoe het bedrijf Forte Interactive omgaat met millenials. Die zitten namelijk met een probleem. Ze blijven gemiddeld 2 jaar op hun job, terwijl onze generatie dat gemiddeld 5 jaar doet en onze ouders zowat 7. Maar de verwachtingen zijn nog altijd identiek aan de jaren ’50 en ’60 (om eens niet te vergelijken met de 19de eeuw): als je een job hebt, dan heb je die voor het leven.

Wat vertel je die millenials dan?

Je begint met hen op het sollicitatiegesprek al met de neus op de feiten te duwen. Je gaat hier gemiddeld 2 jaar blijven. Wat wil je hier doen zodat je verblijf hier een stevige opstap is naar je volgende job? Wat wil je bijleren? Wat wil je bereiken op die twee jaar? Eens je dat weet, dan kan je samen een plan opstellen om daar te geraken en afspraken maken hoe je het “project” van twee jaar afrondt.

Raar maar waar, het resultaat is dat heel wat millenials langer blijven dan die twee jaar omdat ze merken dat er vertrouwen gegroeid is van de twee kanten.

Dit soort openheid is net het soort transparantie waar ik het ook over heb in mijn boek. Speel open kaart over alles in de organisatie: doelen, financiën, mensen, … Dan is het veel eenvoudiger om een overzicht te krijgen en moet je niet achteraf al je beslissingen verantwoorden.

Leo Babauta schrijft vooral over Zen, maar soms verschijnt er een post die nóg meer met beide voeten in de wereld staat. Zo ook deze waarin hij de vraag van een 15 jarig meisje over haar toekomst beantwoordt. Zoals gebruikelijk op die leeftijd, maken ouders, school en iedereen haar leven lastig met advies dat ze moet uitdokteren wat ze wil doen later.

Goeie vraag. Volgende graag!

Ik weet ondertussen nog altijd niet wat ik later met mijn leven ga doen. Maar dit voelt momenteel wel even erg zinnig, dus doe ik het nog even voort.

Het advies van Babauta gaat in de zelfde richting. Je kan de toekomst niet kennen. Babauta, een jaar jonger dan mezelf, wijst aan dat 20 jaar geleden er nog geen blogs bestonden. Dus kan je je beter richten op een aantal zinnige dingen: bijleren, ontdekken, dingen doen en mensen leren kennen.

In mijn boek ben ik ongeveer aan de sectie over het zoeken van richting. Waar wil je met je organisatie naar toe? Daarin staat ook een stuk over je eigen richting. Waarin wil jij zelf naar toe? Waar wil iedereen in je organisatie naar toe? Uiteraard stel ik de vraag niet om concrete antwoorden te krijgen, zoals half de school, de studiebegeleiding en achteraf je baas en je personeelsdienst die stellen. Ik wil dat je met die vraag meer bewust wordt van wat je doet, wat je kan en wat de mogelijkheden zijn. Dat is voor iedereen beter dan een organisatie vol slaapwandelende schapen. Maar het is ook veel meer realistisch dan onze huidige manier van ons vastpinnen op een aantal vaste categorieën die we nu kennen, terwijl we de toekomst niet kennen.