Altijd fijn een artikel te vinden dat begint met zinnen als de volgende:

Work-life balance is impossible. In fact, it might be the most insidious and counterproductive idea in the business conversation today.

Zo, dat valt wel met de deur in huis!

Jonathan Raymond beschrijft dat we met het idee van werk vs. leven die twee delen van ons leven proberen te scheiden, wat kunstmatig is. Hoe kunnen we dat doen? Typisch door onze waarden (liefde, warmte) thuis te laten wanneer we beginnen te werken. Maar is het wel zo dat je jezelf in twee kan splitsen, waarbij je jezelf verplicht een halve dag koud en harteloos te zijn?

Raymond is een business coach en weet dus goed genoeg dat dit geen balans is, maar een gevecht waarbij beide helften verliezen. Hij pleit voor meer passie in je werk, maar wijst ook aan dat je werk nooit groter kan zijn dan je leven. Het is er een deel van. Wanneer je problemen hebt met een onderdeel, dan moet je er even uit stappen en van in de grotere context kijken: problemen met je job vind je door van uit je leven te kijken naar je job. Past die wel bij wat je in de rest van je leven doet?

Ik kijk op soortgelijke manier naar een job als onderdeel van het leven. De grens is inderdaad kunstmatig. Maar ik ben geen business coach die van uit het leven naar het werk kijkt. Ik kijk binnen in de context van het werk en zie dan of de mensen wel genoeg van hun leven binnen laten. Want als de grens te strikt is, dan doe je een job die niet overeenkomt met de rest van je leven. Het punt is dan meer van jezelf mee te nemen naar het werk, zodat je daar je passies kan gebruiken om ook je job met meer zin en beter te doen.